Obajtek Pcim – od wójta małej gminy do europosła z konkretnymi efektami w terenie

Obajtek Pcim to historia człowieka, który w wieku zaledwie 30 lat stanął na czele gminy liczącej wówczas nieco ponad 10 tysięcy mieszkańców i przez dziewięć lat systematycznie zmieniał jej oblicze. Daniel Obajtek, urodzony w 1976 roku w Myślenicach, zaczynał jako radny w 2002 roku, a w 2006 zdobył mandat wójta z wynikiem 55,76 procent. Jego reelekcje w 2010 i 2014 roku z poparciem przekraczającym 84 procent pokazały, że mieszkańcy Pcimia, Stróży i Trzebunii widzieli realne efekty codziennej pracy. To właśnie tam, w codziennych decyzjach o drogach, oświetleniu czy dostępie do dentysty, wykuwał umiejętności zarządzania projektami, pozyskiwania środków i budowania zaufania społecznego, które później pozwoliły mu poprowadzić duże spółki państwowe i wejść do Parlamentu Europejskiego.

Te lokalne lata nauczyły go, jak zamieniać ograniczone budżety w widoczne zmiany – od uporządkowanego centrum wsi po inwestycje, które poprawiały bezpieczeństwo i jakość życia rodzin. Dzisiaj, gdy wraca do korzeni, Pcim pozostaje dla niego punktem odniesienia: miejscem, gdzie polityka zaczyna się od konkretnego placu zabaw, oświetlonej kładki czy wozu strażackiego, a nie od haseł. Efekty tamtych inwestycji wciąż służą mieszkańcom, a wysoki poziom poparcia tamtych lat pozostaje jednym z najbardziej wymownych świadectw skuteczności w polskim samorządzie wiejskim.

Historia Obajtka z Pcimia pokazuje też, jak doświadczenie z małej, wiejskiej gminy – z jej specyfiką rolniczo-leśną, pagórkowatym terenem i potrzebą nadrabiania zaległości infrastrukturalnych po wejściu Polski do Unii – przygotowuje do większych wyzwań. Umiejętność łączenia grantów, dialogu z mieszkańcami i szybkiego reagowania na lokalne bolączki stała się fundamentem późniejszej kariery w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Enerdze i Orlenie.

Początki w sercu Małopolski – pierwsze kroki w samorządzie

Daniel Obajtek dorastał w tradycyjnej, katolickiej rodzinie, gdzie ceniono ciężką pracę i patriotyzm. Po ukończeniu szkoły rolniczej w Myślenicach w 1995 roku podjął pracę jako operator maszyn chemicznych w firmie Elektroplast w Stróży – przedsiębiorstwie prowadzonym przez jego wujów. To tam poznał realia małego biznesu i lokalnej społeczności. W 2002 roku, mając 26 lat, zdobył mandat radnego gminy Pcim. Szybko objął przewodnictwo w komisji ds. kultury fizycznej i sportu, zdrowia, oświaty oraz spraw społecznych – obszarach, które później stały się priorytetami jego wójtowania.

Gmina Pcim, położona w powiecie myślenickim województwa małopolskiego, obejmuje trzy główne miejscowości: Pcim, Stróżę i Trzebunię, podzielone na sześć sołectw. Powierzchnia około 89 kilometrów kwadratowych, w dużej części rolnicza i leśna, z populacją oscylującą wokół 10–11 tysięcy mieszkańców w latach jego aktywności. Dla kogoś, kto zna realia wiejskich gmin Małopolski tamtego okresu – słabe drogi, ograniczone oświetlenie, brak nowoczesnych obiektów rekreacyjnych i cyfrowych – praca radnego oznaczała bezpośredni kontakt z codziennymi problemami ludzi.

W 2006 roku, startując z niezależnego komitetu „Wspólna Gmina”, pokonał Andrzeja Padlikowskiego, zdobywając 2377 głosów, czyli 55,76 procent. To był początek kadencji, która odmieniła wiele aspektów życia w gminie. Mieszkańcy, zmęczeni stagnacją, dostrzegli w młodym kandydacie energię i konkretny plan.

Rekordowe wyniki wyborcze – dowód na skuteczność i zaufanie

Wyniki kolejnych wyborów najlepiej oddają skalę akceptacji dla działań Obajtka Pcim. W 2010 roku, już z list Prawa i Sprawiedliwości, uzyskał 86,61 procent poparcia (4178 głosów). W 2014 roku – 84,78 procent (4088 głosów). Takie liczby w gminie wiejskiej, gdzie każdy zna każdego, a efekty pracy widać na co dzień, mówią więcej niż jakiekolwiek sondaże.

Te wyniki nie wzięły się znikąd. Mieszkańcy widzieli, jak centrum Pcimia z zaniedbanej przestrzeni zamieniało się w uporządkowane miejsce z nowymi drogami, chodnikami i oświetleniem. Widzieli plac zabaw dla dzieci, oświetloną kładkę dla pieszych i pomnik poświęcony żołnierzom Powstania Warszawskiego – elementy budujące nie tylko infrastrukturę, ale i lokalną tożsamość oraz dumę.

Konkretne inwestycje, które zmieniły codzienność mieszkańców

Pierwsza kadencja przyniosła kompleksową modernizację centrum gminy. Zmodernizowano drogi i chodniki, zainstalowano oświetlenie, powstała antresola oraz iluminowana kładka piesza. Plac zabaw dał dzieciom bezpieczne miejsce do aktywności, zamiast ulic czy podwórzy. Pomnik żołnierzy Powstania Warszawskiego dodał wymiaru historycznego i patriotycznego – ważnego w regionie o silnych tradycjach.

W kolejnych latach pojawiły się kolejne elementy. Mieszkańcy wspominają dofinansowanie Ochotniczej Straży Pożarnej – wóz strażacki stał się jednym z symboli troski o bezpieczeństwo. Powstał kompleks boisk sportowych, co ożywiło życie młodzieży i klubów. Zainwestowano w szkoły i przedszkola – nie tylko w infrastrukturę, ale i w konkretne rozwiązania jak gabinet dentystyczny dostępny dla wszystkich dzieci w gminie. To ogromna ulga dla rodziców, którzy wcześniej musieli wozić pociechy do Myślenic lub dalej.

Obajtek szczególnie podkreślał walkę z wykluczeniem cyfrowym. W czasach, gdy internet dopiero wchodził do wiejskich domów, pozyskał środki na wyposażenie gospodarstw w komputery z oprogramowaniem i bezpłatny dostęp do sieci. Dla rodzin z dziećmi w wieku szkolnym oznaczało to realną szansę na równy start edukacyjny. W gminie wiejskiej, gdzie odległości do większych miast są odczuwalne, takie inwestycje miały wymiar nie tylko technologiczny, ale społeczny – zmniejszały dystans cywilizacyjny.

Te projekty nie były oderwane od rzeczywistości. Gmina Pcim, z dużą częścią gruntów rolnych i leśnych, potrzebowała rozwiązań, które poprawią bezpieczeństwo na drogach (szczególnie zimą), stworzą przestrzeń do spotkań i aktywności oraz zadbają o zdrowie najmłodszych. Efekty widać do dziś – uporządkowane centrum, działające obiekty sportowe i wspomnienia mieszkańców, którzy mówią o „oczku w głowie” jakim była dla wójta straż pożarna czy wsparcie dla szkół.

Umiejętności z Pcimia – poligon doświadczalny na większą skalę

Praca wójta w gminie wiejskiej to nie tylko inwestycje, ale codzienne zarządzanie ograniczonymi zasobami, negocjacje z mieszkańcami, radnymi i dostawcami oraz umiejętność pisania wniosków o dofinansowanie. Obajtek Pcim zdobywał doświadczenie w pozyskiwaniu środków – zarówno krajowych, jak i unijnych – które w latach 2007–2013 i później napływały szerokim strumieniem na rozwój obszarów wiejskich. Umiejętność priorytetyzacji (najpierw bezpieczeństwo i dzieci, potem cyfryzacja) oraz budowania koalicji wokół konkretnych celów przydała się później w znacznie większych organizacjach.

W Pcimiu uczył się też, jak ważne jest bezpośrednie słuchanie ludzi. Wysokie wyniki wyborcze nie były dziełem przypadku – wynikały z widocznych efektów i poczucia, że wójt działa na rzecz całej społeczności, a nie wybranych grup. Te lekcje – empatia połączona z twardym zarządzaniem projektami – stały się jego znakiem rozpoznawczym w kolejnych rolach: prezesa ARiMR, Energi i Orlenu, a obecnie europosła.

Dziedzictwo, które trwa – wspomnienia i codzienne efekty

Mieszkańcy Pcimia, pytani lata później, często wracają do konkretów: uporządkowane centrum, nowe boiska, wsparcie dla straży i szkół. Wielu podkreśla, że Obajtek nie zapomniał o gminie nawet po odejściu – wraca, pomaga, utrzymuje kontakt. To nie jest opowieść o wielkich hasłach, lecz o setkach małych decyzji, które złożyły się na lepszą jakość życia w trzech wsiach.

Adres rejestracyjny Daniela Obajtka wciąż wskazuje Pcim 914 – symboliczne przypomnienie, skąd się zaczyna i dokąd się wraca. Dla kogoś, kto przeszedł drogę od operatora maszyn w rodzinnej firmie, przez radnego i wójta, do eurodeputowanego, Pcim pozostaje punktem zerowym – miejscem, gdzie polityka miała twarz sąsiada i konkretny efekt w terenie.

Te dziewięć lat wójtowania w Obajtek Pcim pokazały, że skuteczny samorządowiec potrafi zamienić ograniczenia wiejskiej gminy w atuty, a zdobyte tam doświadczenie staje się solidnym fundamentem pod znacznie szersze działania. Mieszkańcy, którzy widzieli zmiany na własne oczy, wciąż pamiętają tamten czas jako okres realnego postępu.