W lutym 2026 roku Donald Tusk stanął na kijowskiej ziemi w momencie, gdy rosyjskie ataki na ukraińską infrastrukturę energetyczną znów pogrążały miasta w ciemności i chłodzie. Ta wizyta nie była jedynie dyplomatycznym rytuałem. Premier Polski przyjechał na zaproszenie Wołodymyra Zełenskiego, by złożyć hołd poległym, podpisać konkretne porozumienia i przypomnieć, że bezpieczeństwo Polski nierozerwalnie wiąże się z niepodległością Ukrainy. Spotkanie zaowocowało listem intencyjnym w sprawie wspólnej produkcji uzbrojenia i amunicji oraz deklaracją gotowości do przekazania samolotów MiG-29 w zamian za ukraińskie drony.
Kontynuacja tej linii sięga stycznia 2024 roku, kiedy Tusk po raz pierwszy jako premier odwiedził Kijów. Już wtedy podkreślał, że nikt nie ma prawa udawać, iż nie widzi walki dobra ze złem na ukraińskiej ziemi. W 2026 roku te słowa nabrały jeszcze większej wagi – w obliczu możliwych rozmów pokojowych i przygotowań do międzynarodowej konferencji odbudowy. Polska konsekwentnie buduje mosty: nie tylko militarne i gospodarcze, lecz także symboliczne, łączące pamięć ofiar totalitaryzmów z wizją wspólnego europejskiego bezpieczeństwa.
Wizyta z lutego 2026 roku pokazała ewolucję relacji. Z gestów solidarności przeszliśmy do przemysłowych umów i technologicznej wymiany. Tusk przywiózł ze sobą ministra finansów i gospodarki Andrzeja Domańskiego – człowieka odpowiedzialnego za przygotowanie Ukrainy Recovery Conference w Gdańsku. To nie był przypadek. Kijów i Gdańsk zaczęły tworzyć jeden łańcuch: od frontu i pamięci po konkretne inwestycje i miejsca pracy po obu stronach granicy.
Symbolika pamięci, która nie pozwala zapomnieć
Wizyta rozpoczęła się od prostego, a jednocześnie przejmującego gestu. Na dworcu kijowskim Tuska przywitał szef ukraińskiego MSZ Andrij Sybiha. Potem przyszła kolej na Ścianę Pamięci Poległych Obrońców Ukrainy w samym centrum stolicy. Premier złożył tam wieniec, stojąc obok Zełenskiego. W tym miejscu, jak sam później powiedział, „wszyscy ludzie widzą bardzo wyraźnie, jak przez szkło powiększające, co to jest dobro i co to jest zło”.
Kilka godzin później Tusk pojechał do Bykowni pod Kijowem. Na Polskim Cmentarzu Wojennym złożył hołd ofiarom stalinowskich represji – tysiącom Polaków zamordowanych przez NKWD w 1940 roku, spoczywającym obok ukraińskich ofiar tego samego systemu. Ten podwójny hołd – w Kijowie i w Bykowni – nie był przypadkowy. Pokazał, że polsko-ukraińska solidarność ma głębokie korzenie w wspólnej pamięci o cierpieniu zadawanym przez rosyjski imperializm, niezależnie od epoki.
W Bykowni wiatr szeleszcił po nagich drzewach, a kamienne tablice milczały tak samo wymownie jak w 2024 roku, kiedy Tusk również oddawał hołd poległym ukraińskim żołnierzom. Różnica polegała na tym, że tym razem obok symboli przeszłości pojawiły się konkrety teraźniejszości: rozmowy o dronach, amunicji i samolotach, które mają chronić niebo dziś i jutro.
Rozmowy, które przekształcają się w przemysłową współpracę
W Pałacu Prezydenckim Tusk i Zełenski podpisali list intencyjny dotyczący wspólnej produkcji uzbrojenia i amunicji. Dokument określono jako „coś więcej niż wstęp do praktycznej współpracy” – efekt miesięcy przygotowań. Polska strona wniosła doświadczenie dużych zakładów zbrojeniowych i zdolności produkcyjne. Strona ukraińska – unikalną wiedzę zdobytą w warunkach pełnoskalowej wojny, zwłaszcza w dziedzinie dronów i nowoczesnych systemów walki.
Obecność ministra Domańskiego sygnalizowała, że współpraca nie ogranicza się do pola bitwy. Chodzi o przyszłość gospodarczą: miejsca pracy w polskich fabrykach, transfer technologii i budowę europejskiej autonomii strategicznej w dziedzinie obronności. Tusk mówił wprost: „Za europejskie, polskie i ukraińskie pieniądze będziemy budowali wspólne bezpieczeństwo. To nie tylko bezpieczeństwo, ale także w przyszłości dobry biznes”.
Zełenski z kolei wyraził nadzieję na włączenie Ukrainy do europejskich programów wsparcia obronności i wspólną produkcję dronów oraz wyposażenia wojskowego. Te słowa nabrały szczególnego znaczenia w kontekście trwających ataków na ukraińską energetykę – zimą 2025/2026 Rosja systematycznie niszczyła infrastrukturę, a Polska dostarczała generatory prądu zarówno z budżetu państwa, jak i z narodowych zbiórek.
Konkretne decyzje militarne – MiG-i, drony i pakiety pomocy
Podczas konferencji prasowej Tusk zadeklarował gotowość natychmiastowego przekazania Ukrainie samolotów MiG-29. „Te MiG-i czekają, są w dyspozycji” – powiedział. W zamian Ukraina miała dostarczyć Polsce drony, które posłużą do budowy skutecznej obrony przeciwdronowej i rozwoju własnych zdolności w tej dziedzinie. Wymiana była pragmatyczna: Polska modernizuje swoje lotnictwo (F-35), a Ukraina dysponuje bezcennym doświadczeniem bojowym w użyciu bezzałogowców.
Równolegle zapowiedziano 48. pakiet polskiej pomocy wojskowej o wartości około 200 milionów złotych – głównie sprzęt pancerny. To kontynuacja długiej serii dostaw, które od 2022 roku obejmowały czołgi, haubice, amunicję i systemy przeciwlotnicze. Tusk podkreślił potrzebę „obrony nieba” – pocisków i rakiet, bez których Ukraina nie może skutecznie odpierać rosyjskich ataków rakietowych i dronowych.
Te decyzje nie były oderwane od szerszego kontekstu. Polska od początku wojny mobilizowała Unię Europejską do wsparcia Ukrainy. W 2026 roku ten wysiłek przybrał formę przemysłowej symbiozy: polska solidność produkcyjna spotyka się z ukraińską innowacyjnością frontową.
„Nic o Ukrainie bez Ukrainy” – zasada, która pozostaje aktualna
Tusk wielokrotnie powtarzał podczas wizyty: „Nie ma bezpiecznej Europy bez niepodległej Ukrainy. Nie ma bezpiecznej Polski bez niepodległej i bezpiecznej Ukrainy”. Dodał też zdanie, które wybrzmiało szczególnie mocno w kontekście ewentualnych rozmów pokojowych: „Zawsze powtarzałem… ‘nic o Ukrainie bez Ukrainy’. Będziemy tego pilnować”.
To nie była retoryka. Polska jasno dała do zrozumienia, że nie zaakceptuje żadnego rozwiązania kończącego wojnę wbrew interesom Kijowa. Jednocześnie Tusk podziękował Zełenskiemu za osobiste zaangażowanie w rozwiązywanie trudnych kwestii historycznych – między innymi za zwrot parafii św. Mikołaja, gest symboliczny i dobrze odczytany przez Polaków.
Te słowa nabrały dodatkowej wagi, gdy kilka miesięcy później, w czerwcu 2026 roku, Gdańsk gościł Ukraine Recovery Conference – największe międzynarodowe forum poświęcone odbudowie Ukrainy. Tusk, jako gospodarz ze swojego rodzinnego miasta, porównywał powojenną odbudowę Gdańska i narodziny Solidarności z wyzwaniami, przed którymi stoi dziś Ukraina. Konferencja wprowadziła nowy, zaproponowany przez Polskę wymiar bezpieczeństwa i obrony – bezpośrednie echo lutowej wizyty w Kijowie.
Co Tusk w Kijowie oznacza dla Polski i jej mieszkańców
Dla zwykłego Polaka wizyta premiera w lutym 2026 roku to nie tylko news z pierwszych stron gazet. To sygnał, że wschodnia flanka Europy pozostaje priorytetem. Bezpieczeństwo Polski zależy od tego, czy Ukraina zachowa niepodległość i zdolność do obrony. Wspólna produkcja uzbrojenia oznacza nie tylko dostawy dla Ukrainy, lecz także rozwój polskich zakładów zbrojeniowych, nowe technologie i miejsca pracy.
Dla Ukraińców przebywających w Polsce – a jest ich wciąż ponad milion – to potwierdzenie, że nie zostaną sami. Polskie wsparcie humanitarne, energetyczne i militarne trwa nieprzerwanie od 2022 roku. Wizyta Tuska pokazała, że solidarność ewoluuje: z doraźnej pomocy w stronę długoterminowego partnerstwa przemysłowego i inwestycyjnego.
Praktyczny wymiar widać też w przygotowaniach do odbudowy. Polskie firmy logistyczne, budowlane i energetyczne mają realne szanse na udział w wielkich projektach. Bliskość geograficzna, znajomość języka i doświadczenie we współpracy transgranicznej dają przewagę. Tusk w Kijowie położył podwaliny pod te przyszłe kontrakty.
Ciągłość, która buduje zaufanie
Porównując wizytę z stycznia 2024 roku z tą z lutego 2026, widać wyraźny postęp. W 2024 roku Tusk kładł nacisk na symboliczne wsparcie, spotkanie ze studentami w Dniu Jedności Ukrainy i apele o członkostwo Ukrainy w UE. W 2026 roku pojawiły się konkretne umowy przemysłowe, wymiana technologii wojskowej i bezpośrednie przygotowania do międzynarodowej konferencji odbudowy.
Ta ciągłość buduje zaufanie. Ukraińcy widzą, że Polska nie zmienia kursu w zależności od koniunktury politycznej. Polacy widzą, że wsparcie dla Ukrainy przekłada się na realne wzmocnienie własnego bezpieczeństwa i gospodarki. Wspólna historia ofiar w Bykowni, wspólna walka z rosyjską agresją i wspólna wizja europejskiej przyszłości tworzą trwały fundament.
Tusk w Kijowie w lutym 2026 roku nie był punktem końcowym. Był kolejnym, bardzo konkretnym krokiem na drodze, która prowadzi od frontu przez przemysłowe hale aż do odbudowanych ukraińskich miast i silniejszej, bezpieczniejszej Europy. Ta droga wciąż trwa – i nic nie wskazuje, by miała się skończyć.
